Home page

Historia Zakładu Pedagogiki Społecznej

Zakład powstał w 1970 roku z przekształcenia Zakładu Socjologii Wychowania, ówczesnej Katedry Pedagogiki UAM, kierowanej przez prof. dra hab. Stanisława Kowalskiego, w strukturę instytutową. Tego samego roku wszedł on w skład Instytutu Pedagogiki UAM, gdzie funkcję dyrektora podjął prof. dr hab. Heliodor Muszyński. W składzie Instytutu Pedagogiki UAM pozostawał do roku 1993 roku, a przez kilka lat po przejściu Profesora Stanisława Kowalskiego na emeryturę (1974 rok) realizował swoje zadania naukowo – badawcze i dydaktyczne pod kuratelą Profesora Heliodora Muszyńskiego (do 1978 roku). W latach 1978-1989 kierownikiem zakładu był prof. dr hab. Zbigniew Kwieciński, od 1989 roku funkcję tę pełnił prof. dr hab. Tadeusz Frąckowiak. Od roku 2013 do chwili obecnej funkcję tę pełni prof. UAM dr hab. Katarzyna Segiet.

Podstawowe kierunki badań Zakładu Pedagogiki Społecznej

  • Historia idei społecznych.
  • Funkcjonowanie typowych środowisk wychowawczych, instytucji i organizacji społecznych w okresie przemian społecznych.
  • Problemy społeczne typowych środowisk lokalnych i sposoby ich rozwiązywania we współczesnych realiach społeczno – ekonomicznych kraju.
  • Losy życiowe rozmaitych kategorii osób w zróżnicowanych układach sytuacji społecznych ze szczególnym uwzględnieniem dzieci, osób samotnych, ludzi zagrożonych marginalizacją społeczną lub degradacją.
  • Adaptacja metody hermeneutycznej i fenomenologicznego podejścia badawczego do rozwiązywania problemów sytuacji człowieka i procesów społecznych wyznaczających linię i sens życia.
  • Egalitaryzacja społeczna.
  • Wartości i aksjologiczne podstawy życia społecznego.
  • Instytucjonalizacja dzieciństwa, młodości i starości.
  • Animacja lokalnej społeczności i organizacja samopomocy w środowisku.

Obszary badawcze Zakładu Pedagogiki Społecznej UAM w Poznaniu

  • Dziecko i jego dzieciństwo w perspektywie naukowego poznania i doświadczania rzeczywistości.
  • Egalitaryzacja szans kształcenia młodzieży.
  • Uczestnictwo w kulturze młodego pokolenia – ze szczególnym uwzględnieniem kontekstu czytelnictwa.
  • Nadzieje i dramaty egzystencjalne ludzi starych.
  • Instytucjonalny wymiar wsparcia rodziny – znaczenie świetlicy socjoterapeutycznej.